Tanhaye Alvand

مسیح

tanhaye-alvand — Mon, 12 Jan 2009 15:24:06 GMT

مسیح یک رویا و یا یک اندیشه، که رویاهای سرایندگان شود نبود.

بلکه انسانی بود که هم چون من و تو از بینایی و شنوایی و بساوایی بهره داشت و در میان همه ی

رویداد های ماندگار، ما را با او تفاوتی آشکار بود.

مسیح بار ها به دنیا آمد و در سرزمین های بسیار،راه پیمود،

اما همواره در میان مردمان ،ناشناس و مجنون پنداشته می شد.

فرزند انسان ، همان مسیح مهربانی است که می خواهد با همگان همراه باشد.

چنين گفت زرتشت:

tanhaye-alvand — Thu, 09 Oct 2008 21:03:18 GMT

زندگي چشمه ي لذت است .

اما ار آنجا كه فرومايگان نيز آب مي نوشند

چاه ها همه زهرآگين اند.

راستگويي كاريست كه كمتر كسي تواند!

و آن كس كه تواند نيز نخواهد!

دانايي تا كنون همه در جوار وجدان شرير روييده است.

بشكنيد! بشكنيد!اي دانايان لوح هاي كهن را.

مردم مي گويند:(براي آدم پاك همه چيز پاك است )اما من شما را ميگويم

كه:براي خوكان همه چيز خوك وار است.

آغاز

tanhaye-alvand — Sat, 09 Aug 2008 20:48:18 GMT

آغاز آسان است.

برای شروع از اول خط می نویسم

ولی برای پایان شاید عمری باقی نباشد .

به پایان رساندن سخت است.

وترس از اینکه در آخر حسرت و دل تنگی با کوله باری از اندوه

برای همیشه دلت را خراش بیاندازد.

ای کاش پایانی نباشد .

ای کاش برای شروع مجبور نباشیم از اول خط آغاز کنیم.

پس شروع کن از هر جایی که می خواهی

از آغاز ،از وسط و از پایان

فقط شروع کن برای اینکه بمانی.

پایان آغاز راهی دگر است ،با تو یا بدون تو؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

نميدانم..........

tanhaye-alvand — Fri, 23 May 2008 18:19:18 GMT

نميدانم چرا رفتي..................

نميدانم چرا، شايد خطا كردم.نمی دانم چرا،شاید خطا کردم

و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی

نمی دانم کجا، تا کی،

برای چه، ولی رفتی

و بعد رفتنت باران چه معصومانه می بارید

و بعد از رفتنت یک قلب دریائی ترک برداشت

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

،و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره

با مهربانی دانه بر می داشت

،تمام بال هایش غرق در اندوه غربت شد

.و بعد از رفتن تو آسمان چشم هایم خیس باران بود

،و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد

من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت

کسی حس کرد

من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت دریاچه بغضی کرد

کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد

،و من با آنکه می دانم تو هرگز یاد من را با عبور خود نخواهی برد

.هنوز آشقته چشمان زیبای توام،

برگرد

!بر گردبربرگگرد

ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد

منو کاکتوس

tanhaye-alvand — Mon, 19 May 2008 14:29:18 GMT

همیشه عاشق تنهایی بودم،

همیشه وقتی من تنهام با کاکتوسم میشینیم آهنگ گوش میدیم.

خلاصه بگم یه جورایی تنها هم نیستم آخه کاکتوسم پیش منه.

همیشه ی همیشه.

میدونی من کاکتوس ها رو خیلی دوست دارم.آخه اون هم مثه منه.

تنهای تنها!!!!!!!!

ضاهرش یه عالمه تیغ داره ولی باطنش خیلی آرومه مثه خودم که همه

فکر میکنن خشنم ولی باطن من یک کودک خردساله که با یه شکلات

دلش خوش میشه و یه عالمه شادی میکنه ولی این کودک همیشه نشسته

اون گوشه ی دلم و بلند نمی شه.

tanhaye-alvand — Sun, 16 Mar 2008 14:36:43 GMT

در سال جديد:

اي مزدا ، من زرتشت دوستدار راستي

با آواي بلند تو را ستايش ميكنم.

و آرزومندم كه زبانم را با گفتار راست بيارايي و خرد را راهنمايم سازي و در

پرتو منش پاك دستورهاي آيين خود را به من بياموزاني.

tanhaye-alvand — Thu, 17 Jan 2008 12:39:18 GMT

(با سلام خدمت دوستان عزيز و تسليت فراوان به مناسبت ايام سوگواري امام مظلوم)

السلام عليك يا ابا عبدالله

چند وقت است دلم مي گيرد چند وقت است دلم مي گيرد

دلم از شوق حرم مي گيرد مثل يك قرن شب تاريك است

دو ، سه روزي كه دلم مي گيرد مثل اين است كه دارد كم كم

هستيم رنگ عدم مي گيرد دسته ي سينه زني در دل من

نوحه مي خواند و دم مي گريد گريه ام، يعني: باران بهار

هم نمي گيرد و هم مي گيرد بس كه دلتنگي من بسيار است

دلم از وسعت كم مي گيرد لشكر عشق ، حرم را به عزا

به خود عشق قسم مي گيرد.

نامه های عاشقانه ی یک گمشده(3)

tanhaye-alvand — Sat, 12 Jan 2008 15:57:18 GMT

گرم آن روز رسد از سر و جان ميگذرم

از همه هستي و از عمر گران ميگذرم

سر و جان از سر لطف تو مرا احسان شد

عمر گر بي تو بود از بر آن ميگذرم

دل بر اين سينه به ياد تو زند بغض وفا

تا تو را دارم از اين زجر زمان ميگذرم

هيچ چيز سخت تر و بدتر از فراغ يار نيست، تا به حال فكر ميكردم توي دنيا سختي زياد كشيدم اما دوري از دوست از همه چيز سخت تره ، ميگن هر انساني مثل يك كتاب رمان يا داستان مي مونه، من از زندگيه آدمهاي ديگه چيزي نميدونم.اصلا هم برام مهم نيست كه مردم چه جوري زندگي مي كنند ، اما مطمعنم همه ي آدمها توي اين كتابهاي داستان فصل فصل هايي دارند.

فصل تابستان ، فصل بهار، فصل.......

بهار فصل شروع و زايش زيبايي ، هر جا رو نگاه كني جز زيبايي هيچ نمي بيني.

تابستان فصل عشق و حرارت ، فصل انرژي و فصلي كه همه چيز قشنگ و زيباست و لحظه ها مثل برق و باد مي گذره و اصلا آدم متوجه گذشت عمر نيست.

پاييز شاعرانه و غافلگيرانه از راه ميرسه و زيبايي ها رو دچار دگرديسي مي كنه اما هنوز زيبايي هست ،هنوز رقص برگها تو نگاه اول زيباست.

و اما زمستان.......شايد در ظاهر بي فروغ باشه اما، اما اگر خوب فكر كنيم از فصول ديگه چيزي كم نداره.

زمستان آبستن زيبايي هاي سه فصل ديگس زير خاك گلها دارن جون مي گيرن.آماده ي بهار مي شن.

تو زندگيه هر آدمي هم اين فصل ها اتفاق مي افته.

دوري از تو مثل پاييز و زمستان مي مونه ، اما هميشه پر از قشنگي و تازگي، پر از آماده شدن براي آينده

كنار تو بودن تابستان ، در آغوشت بهار....

از اين خوشحالم كه تو زندگيم هر چهار فصل رو ديدم و طعم هر فصل رو چشيدم.

خدا مي دونه عاشق بهارم ، عاشق عطر بهار ، لمس گلهاي بهاري ، غوطه ور شدن ميان چمنزار هاي بهار

خوابيدن روي يك دسته گل بهاري!!!!!

هر چي باشه از اين مطمعنم كه به زودي فصل عوض مي شه ، بوي بهار مي آد ، بوي نو شدن ، بوي فصل تازه.

فرق چنداني هم نمي كنه ، براي عاشق عشق چهار فصله ، هر فصلش زيباتر از ديگري .

مهم اينه كه عاشق باشي و لذت ببري از اين همه زيبايي.

به قول حافظ:

دور گردون گرد و روزي بر مراد ما نرفت

دائما يكسان نباشد حال دوران غم مخور

اي دل ار سيل فنا بنياد هستي بر كند

چون تو را نو هست كشتيبان ز طوفان غم مخور

در بيابان گر به شوق كعبه خواهي زد قدم

لرز شبها گر كند خار مغيلان غم مخور

گر چه منزل بس خطرناك است و مقصد بس بعيد

هيچ راهي نيست كانرا نيست پايان غم مخور

نامه عنصر جالبيه ، تو نامه هم مي شه رسمي حرف زد و هم عاميانه يكي هم مثل من پيدا مي شه و اين ساختار رو مي شكنه و معلوم نيست نا مه اش رسميه يا عاميانه !!!

نوشتن نامه هم مثل مكالمه ي تلفني يا حتي sms خصوصيات خاص به خودش رو داره به نظرم اصلا شبيه اوناي ديگه نيست با اينكه شخصا از صحبت كردن و مكالمه با تو بيشتر لذت مي برم.

اما با نامه نوشتن به تو هم خيلي خوشحال مي شم و خيلي كمكم مي كنه.

امروز صبح بيدار شدم برف مي اومد.الان حسابي برف مي آد. برف رو خيلي دوست دارم بهه نظرم از شاهكار هاي طبيعته. سفيد مطلق ، پوشش خالص ، هيچ چيز مثل برف نمي تونه زمين رو از سياهي نجات بده.

كاش يه برفي هم رو آدم ها بياد.....

دلبندم خيلي دوستت دارم.

نامه های عاشقانه ی یک گمشده(2)

tanhaye-alvand — Fri, 11 Jan 2008 19:15:18 GMT

دلبندم سلام

قراره توي اين نامه ام حالات امشبم رو برات شرح بدم.خيلي زود ميرم سر اصل مطلب.

به چند زبون و به چند روش ميشه اون حالات قشنگ رو تفسير كرد.با اينكه مطمعنم هر چه سعي كنم تا تو خودت برات پيش نيومده باشه از دركش عاجزي.

خيلي قشتگ بود.

خيلي رويايي بود.

در يك لحظه خودم رو در حال اوج گرفتن و بالا رفتن مي ديدم و هي داشتم از دنياي مادي كنده مي شدم.

شايد با مرگ خيلي اشتراك داشت، اما مرگ نبود كه خود زندگي بود و جز در زمان دو حال زندگي نكرده بودم.در تمام مدت اون حس غريب فكر و عقلم به كل به حالت تعطيل در اومده بود و فقط اوج بود و اوج.

اونقدر از زمين فاصله گرفته بودم كه حتي يادم مياد از ابر ها هم گذشتم.

باور ميكني سردم شده بود؟

اما سرماش هم اوج حرارت بود.

ميبيني چقدر تضاد داره اين حس؟

مرگ و زندگي ، گرمي و سردي.

حس بي وزني داشتم و هنوز داشتم اوج مي گرفتم.و اصلا سعي نمي كردم كه به پايين نگاه كنم.رغبت نمي كردم.

شايدم ميترسيدم، اما يك لحظه چشمم به پايين افتاد و كاخ رويايي منطق خودم رو ويران شده ديدم.

فقط منطق فنا شده بود.غرور، ترديد ،و...... هم نابود شده بود.

هنوزم كه هنوزه براش نه اسمي دارم نه تعريفي.

بايد اين اسم رو چي بزاريم؟ چطور ميشه اين حس رو تعريف كرد؟

يه جور ديگه ميخوام تعريفش كنم.

من تو دنياي پر از استدلال و به اصطلاح خودم پر منطق يه باغ قشنگ داشتم كه واقعا قشنگ بود.

پر از ميوه هاي خوشمزه. پر از گلهاي رنگارنگ. پر از پرنده هاي زيبا و خوش آواز.

خلاصه باغ قشنگ من هيچ چيز كم نداشت حتي چيز هايي هم اضافه و ناكار آمد داشت.البته به ظاهر ناكار آمد.مثلا يكي از اون چيزا يك در قديمي و زوار در رفته بود كه هميشه ازش مي ترسيدم.

هيچ وقت دوست نداشتم بدونم پشت اون در چيه؟ چون دنياي باغ خودم رو دوست داشتم دنبال چيز اضافه تري نبودم .هچ وقت حتي به ذهنم هم نمي رسيد كه بالاخره بهار سر مياد و يه روز نوبت خزونه .

هر روز ريختن برگهاي درختام رو جلوي چشمام مي ديدم و باورم نمي شد كه اونا به روز عزل نزديكن.

تا اينكه يه روز چشم باز كردم و هيچ برگ سبز و هيچ پرنده اي تو باغ نديدم . تنه ي درختا مثل در قديمي خشك و بي روح شده بودن و من فقط برام يك اميد مونده بود اونم همون در قديمي بود، كه هر لحظه منو صدا مي زد. با ترديد و اضطراب رفتم سراغش .

انگار در هم انتظار منو مي كشيد.حتي نگذاشت در بزنم تا جلوش ايستادم.خود به خود باز شدو.....

خداي من چي مي ديدم؟

يه باغ ديگه با اين تفاوت كه اونجا هزارون برابر سر سبز تر و شاداب تر از جاي قبلي من بود.

اصلا باغ نبود خود بهشت بود.

داخل شدم در بسته شد خودم رو داخل بهشت مي ديدم كه هيچ ديوار و حصاري نداشت.

فقط يك چيز اونم همون دري كه دنياي قبلي رو به دنياي جديدم وصل مي كرد.و گرچه از اون سمت كهنه و قديمي به نظر مي رسيد.اما از اين طرف زيبا و پر شكوه بود.

با ورودم به اين دنيا زندگي جديدي رو تجربه مي كردم. فقط هر از گاهي نگاهي پر معنا به اون در و خاطره ي تلخ دنياي وراي اون در-و تمام دغدقه ي ذهن من تنها يك چيز رود.

اينكه آيا دنياي جديد هم فصل خزون رو تجربه خواهد كرد؟

اينكه آيا اون در روزي دوباره به كا خواهد آمد؟

نه هرگز گمان نميكنم

به نظرم اين دو روايت يك نقطه ي مشترك دارن و اون در زمان رسيدن به اوج بالاترين نقطه در روايت اول و بدست آوردن كليد باغ بهشتي در روايت دومه .

امشب هر چي به من گذشت اين نقطه ي مشترك گره خورده بود به يك جمله ي بجا و زيبايي كه از تو شنيدم اونم اين كه دوستت دارم دلبندم.

زرتشت

tanhaye-alvand — Tue, 08 Jan 2008 18:58:18 GMT

چنین گفت زرتشت:

بیش از آن دوست بدارید که دوستتان میدارند

و در این کار هرگز از هیچ کس وا پس نمانید.

مرد را از زن هراس باید آنگاه که زن عاشق است .

چه آن گاه است که زن همه چیز را فدا میکند

و هیچ چیز دیگر در نظرش ارجی نیست.

مرد را از زن هراس باید آنگاه که زن بیزار است.

زیرا مرد تنها در ژرفنای روانش شریر است،

اما زن بد ذات است.